Mniszek lekarski – leczące dmuchawce

Mniszek lekarski rośnie na łąkach, przydrożach i w zaroślach. Często traktuje się go jako chwast. Nazywany też mniszkiem pospolitym, mleczem lub dmuchawcem, posiada mnóstwo właściwości leczniczych. Zapewniło mu miejsce wśród wiodących ziół.

Malwa była i jest nadal spotykaną rośliną w ogrodach. Wokół domów, czy przydrożnych krzyży na wsiach często było można ją spotkać. Tradycyjnie sadzi się malwy przy płotach.

O ile jej kwiat występuje w kilku pięknych kolorach (białe, bladoróżowe, ciemnoróżowe, czerwone, ciemnofioletowe), to w ziołolecznictwie najcenniejsza jest malwa czarna Nigra.

Według tradycji ludowych, sosna należy do drzew obdarzonych życiodajną mocą i właściwościami magicznymi. Dawniej w wigilię Bożego Narodzenia wieszano przy dachu chaty wierzchołki sosny – podłaźniczki. Miały za zadanie chronić dom wraz z jego mieszkańcami przed urokami i nieczystymi mocami. Z czasem polską podłaźniczkę zastąpiła stojąca choinka – drzewko bożonarodzeniowe charakterystyczne dla tradycji niemieckiej.

Drzewo możemy spotkać w strefie umiarkowanej półkuli północnej. W Polsce występuje na nizinach, w lasach mieszanych lub tworzy bory sosnowe.

Drzewo kwitnie w maju. Jest gatunkiem jednopiennym, kwiaty męskie są kłosokształtne, żeńskie – szyszkowate. Szyszki sosny dojrzewają w ciągu 2-3 lat. W całym drzewie występuje balsam sosnowy, potocznie nazywany żywicą.

Pączki i młode pędy pozyskuje się tylko ze ściętych drzew.

Surowcem zielarskim są w tym przypadku: młode pączki, młode pędy, kora z młodych drzew, olejek sosnowy, olejek terpentynowy, kalafonia, dziegieć sosnowy.

 

DZIAŁANIE:

- pączki i pędy sosny mają właściwości wykrztuśne, odkażające, moczopędne, żółciopędne, napotne, witaminizujące.

- olejek sosnowy działa wykrztuśnie, przeciwbakteryjnie rozkurczowo.

- olejek terpentynowy stosowany zewnętrznie rozgrzewa i ma właściwości antyseptyczne.

- kalafonia charakteryzuje się działaniem przeciwbakteryjnym, poprawia konsystencję maści i przyczepność plastrów.

- dziegieć sosnowy odkaża i działa przeciwgrzybiczo.

 

W JAKI SPOSÓB I KIEDY ZBIERAMY PĄCZKI SOSNY NA SYROPY I NALEWKI?

Najlepszą do tego porą jest przełom kwietnia i maja – zależnie od pogody. Pędy zbieramy, gdy na drzewach pojawiają się przyrosty, czyli te części, które będziemy wykorzystywać do nalewek i syropu. Przycinamy je ostrożnie ostrym nożem bądź sekatorem. Najlepsze na nalewkę i syrop będą pędy młodej sosny, rosnące na piaszczystych, dobrze nasłonecznionych polanach.

Jakie powinny być pędy, które zbieramy:

- optymalna długość to 10-12 centymetrów (dłuższe nie mają już tak dużo cennego soku, który chcemy pozyskać, natomiast krótsze – no cóż, musimy więcej się napracować i więcej ich zebrać).

- muszą to być jasnozielone przyrosty z brązową, lepką łupinką.

- nie mogą mieć już igieł o brązowo-żółtym odcieniu.

- powinny być lepkie – świadczy to o tym, iż mają bardzo dużo cennego soku.

Środki ostrożności:

- nie wolno zrywać pędów ze wszystkich gałęzi danej sosny - drzewo ma dalej rosnąć, nie możemy go niepotrzebnie narazić na zniszczenie.

- dbajmy o to, żeby nie złamać również gałęzi.

 

O CO CHODZI Z TYM SYROPEM, DLACZEGO POWINNIŚMY W NIEGO SIĘ ZAOPATRZYĆ?

 - doskonałe lekarstwo na kaszel i chrypkę,

- gdy dopada cię przeziębienie,

- cierpisz na zapalenie gardła,

- masz zdiagnozowane zapalenie oskrzeli,

- chorujesz na grypę,

- masz katar,

- czujesz się osłabiony,

- masz dreszcze i czujesz przejmujące zimno.

 

 

 

 

 

PRZEPIS NA SYROP Z PĄCZKÓW SOSNY

Składniki:

- pączki sosny (zbieramy ich w zależności jakie mamy zapotrzebowanie na syrop),

- cukier,

- czysty słoik (najlepiej kilku litrowy).

Wykonanie:

1.Zerwane młode pędy sosny delikatnie myjemy pod bieżącą wodą i kroimy na kawałki wielkości centymetra. Innym sposobem na to, żeby pędy szybciej puściły sok, jest ugniatanie ich drewnianym tłuczkiem.

2.W słoiku układamy na przemian warstwy pędów i cukru (warstwę pędów grubości 3 cm posypujemy 4 łyżeczkami cukru). Na koniec można dodać odrobinę wody, choć jest to niekoniecze.

3.Słoik lekko zakręcamy i odstawiamy w dobrze nasłonecznione miejsce na około tydzień (przy słonecznej pogodzie) lub dłużej (jeśli na zewnątrz jest pochmurno i deszczowo). Co jakiś czas można słoikiem lekko potrząsnąć.

4.Po upływie tego czasu zlewamy do mniejszego słoiczka powstały syrop. Przechowywany w chłodnym i zaciemnionym miejscu. Nie straci swoich właściwości leczniczych nawet przez kilka lat.

Produkty powiązane

Kilka informacji o lukrecji

Lukrecja jest rośliną wieloletnią z rodziny bobowatych, o grubym, rozgałęzionym korzeniu z licznymi rozłogami dorastającymi do kilku metrów długości. Kwitnie w czerwcu i lipcu. Korzeń ma niezwykły, słodki smak.

Roślina zawiera saponiny trójterpenowe (glicyryzynę), flawonoidy, hydroksykumaryny, fitosterole, węglowodany, aminokwasy, gorycze, kwasy, związki żywicowe, sole mineralne.

Pozyskuje się ją z upraw. Surowcem zielarskim jest korzeń z rozłogami Radix Glycyrrhizae (Radix Liquiritiae).

Takie zioło jak niepokalanek mnisi (Vitex agnus-castus L., niepokalanek pospolity, niepokalanek zwyczajny) powinna mieć w domu chyba każda kobieta, u której choć raz wystąpiły problemy hormonalne (również zespół napięcia przedmiesiączkowego). Zioło reguluje całą gospodarkę hormonalną, wpływa na złagodzenie przykrych objawów napięcia przedmiesiączkowego, wpływa na uregulowanie cyklu miesiączkowego, wspomaga w okresie menopauzy, działa łagodząco na zmiany trądzikowe.

Zapożyczone z książki Pani Stefanii Korżawskiej "Po zdrowie z ziołami":

"NA OSKRZELA – DZIEWANNA

Dziewanna to urocze, silne zioło, które ukochało Ziemię Polską i praktycznie nigdzie jej nie brakuje, ale najchętniej pojawia się na glebach piaszczystych czy nawet kamiennych. Uwielbia słońce i pnie się do jego ciepłych promieni wysoko, wyrastając nieraz do 2 metrów, przez co sprawia wrażenie wyniosłej, dumnej, niepospolitej rośliny.

Od wieków z dziewanny specjaliści sporządzali lecznicze herbatki, syropki, winka, nalewki czy nawet maści. Warto więc wrócić do tych pysznych i niezwykle wartościowych ziołowych przetworów, szczególnie zaś  wtedy, gdy oskrzela wymagają  natychmiastowej regeneracji, gdy dokucza suchy, męczący kaszel, gdy z chrypką nie możemy sobie poradzić. Dziewanna – zioło słońca, krzepkie jak wiejska dziewczyna, swoją mocą i ciepłem rozprawi się z zimnem w organizmie, doda mu siły i energii, wzmocni osłabiony chorobą system odpornościowy.

 

HERBATKA Z DZIEWANNY – przepis:

3 łyżki kwiatów dziewanny wsypać do garnka, wlać 4  szklanki wody, zagotować, a następnie pod przykryciem naciągać około 15 minut, przecedzić, herbatkę można posłodzić miodem lub sokiem malinowym, pić ciepłą w ciągu dnia.

 

WINKO Z DZIEWANNY – przepis:

6 łyżek kwiatów dziewanny, 2 łyżki korzenia arcydzięgla, 2 łyżki liści ślazu wsypać do garnka, wlać 1 wino białe (gronowe, wytrawne), zagotować, na małym ogniu ogrzewać około 20 minut, przecedzić, dodać 6 łyżek miodu, 1 łyżeczkę cynamonu, zagotować, a później jeszcze ogrzewać około 15 minut. Gorące winko rozlać do butelek – stosować w razie silnego przeziębienia co godzinę 2 łyżki, najlepiej rozcieńczyć ciepłą wodą. Winko działa skuteczniej od herbatki."

Produkty powiązane

Bluszczyk kurdybanek w wierzeniach ludowych należał do roślin o dość nadzwyczajnym, wręcz czarodziejskim działaniu. Jego moc miała podobno zdolność chronienia człowieka i potężną siłę odpędzania demonów.

Średniowieczna mniszka Św. Hildegarda z Bingen (żyjąca w XII wieku), wymienia go w swoim dziele medyczno-przyrodniczym, w części dotyczącej leczniczych ziół.

W Anglii do XVI wieku bluszczyk kurdybanek był używany w produkcji piwa, nadawał mu charakterystyczny smak.

Możemy spotkać bluszczyk głównie w strefie umiarkowanej Europy i Azji. W Polsce rośnie pospolicie na łąkach, polach przy drogach, w zaroślach, w wilgotnych lasach liściastych.

Nazwa LAWENDA pochodzi od łacińskiego słowa lavare, co oznacza „myć się”.

W starożytności aromatyzowano lawendą wodę do kąpieli i zapewne stąd wzięła się nazwa rośliny.

Dym ze spalonych gałązek lawendy był traktowany jak kadzidło, dając intensywny lecz przyjemny zapach.

ROZMARYN LEKARSKI

Nazwa Rosmarinus wywodzi się najprawdopodobniej od słów rosa – róża i marinus – pochodząca z morza.

Roślina była niezwykle cenna w antycznym Rzymie. Wykonywano z niej wieńce kwiatowe, wchodziła w skład kadzideł, używano jej do celów leczniczych.

Krzew poświęcono Afrodycie, greckiej bogini miłości, piękna i małżeństwa. Z rozmarynu, z liści laurowych i mirtowych wito wianki weselne. W Europie uznawano go za symbol płodności i śmierci, a także wiernej miłości. Wkładano roślinę do trumien i przyozdabiano nią groby.

Wyobraźmy sobie herbatę o gorzkokwaśnym smaku, trawiastym zapachu i brązowym kolorze. Wyobraźmy też uniwersalny środek zwalczający wiele chorób. To musi być tabebuia impetiginosa, której popularne nazwy to pau d'arco, "herbata Inków", lapacho, ipe roxo, tahuari, teheebo.